[HB 008] คืนของ

posted on 26 Jul 2014 00:56 by alyssa-cubic in Hummingbird




*เอ็นทรีนี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการ Hummingbird Cafe
 

 
 


 
 
 
 
เวลา: มิถุนายน, 2014
 
ตัวละคร: โอห์ม, อัยย์ 


 





*หมายเหตุ: ควรอ่านเอ็นทรีเรียงตามนี้มาก่อนนะคะ

- Getting to know u {บล็อคโอห์ม}
 

- คิดมาก {บล็อคโอห์ม}








[HB 008] คืนของ
 
 






นาฬิกาทรงกลมตีบอกเวลาสิบโมงยี่สิบสี่นาที … อีกไม่นานร้านฮัมมิ่งเบิร์ดก็จะเปิดให้บริการตามปกติ




ชายหนุ่มในชุดฟอร์มพนักงานกำลังจัดเรียงขนมใส่ในตู้กระจกข้างเคาน์เตอร์ด้วยสีหน้าท่าทางไม่ค่อยกระตือรือร้นซักเท่าไหร่ ใบหน้าดูดีส่อเค้ากังวลอะไรบางอย่างมาตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว




อริญชย์ชะงักตัวนิดเมื่อรู้สึกถึงการสั่นครืดของโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกง


 


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
อีก 15 นาทีจะถึงร้าน ฝากจองโต๊ะให้ด้วยนะคะ
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
 





ข้อความเดิมๆ กับสติกเกอร์หน้ายิ้มที่ส่งมาหาเกือบทุกวันเป็นของลูกค้าสาวผมซาลาเปาเจ้าเก่า




ตั้งแต่เมื่อต้นเดือนที่แล้ว หลังจากเจ้าหล่อนนำป้ายส่วนตัวมาทิ้งเอาไว้ที่ร้าน เธอก็มักจะไลน์มาขอให้เขาช่วยจองโต๊ะให้ในเวลาประมาณนี้เสมอ




จากเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็ค่อยๆ กลายมาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวัน สุดท้ายก็กลายเป็นเขาเองเสียอีกที่คุ้นชินกับการได้รับข้อความสั้นๆ จากเธอแทบทุกเช้า




... เพียงแต่วันนี้ ... เขาอาจจะตั้งใจรออ่านเป็นพิเศษสักหน่อย




- - - - - - - - -
ได้สิครับ
- - - - - - - - -




อริญชย์รีบพิมพ์ข้อความตอบกลับไป ก่อนจะตบท้ายด้วยสาระสำคัญที่ทำให้เขากังวลจนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวมาตั้งแต่เช้า




- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
ว่าแต่คุณอัยย์หยิบถุงตุ๊กตาหมีมาด้วยรึเปล่าครับ?
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
 





...ถ้าขืนแม่เจ้าประคุณลืมอีกล่ะก็...วันนี้เขาคงโดนน้องสาวงอนให้อีกยกใหญ่แหง...




ความจริงแทนที่จะมานั่งลุ้นให้เหนื่อย เขาก็แค่โทรศัพท์หรือส่งข้อความไปกำชับแม่คุณซะตั้งแต่เช้าก็สิ้นเรื่อง




ติดก็แต่ว่า......







       ...เกรงใจ....




อริญชย์รู้ดีว่าคำๆ นั้นบรรยายความรู้สึกของเขาได้ไม่ถูกต้องนักหรอก แต่ตัวเขาก็นึกหาเหตุผลมาอธิบายความปั่นป่วนที่เกิดขึ้นในใจทุกครั้งที่ต้องติดต่อกับเจ้าหล่อนไม่ได้ซักที ...และมันค่อนข้างแตกต่างจากความเก้อเขินยามปกติเวลาเขาอยู่ใกล้ผู้หญิงคนอื่นเสียด้วย




คิดไปคิดมาก็แปลก ในเมื่ออีกฝ่ายก็ไม่ใช่คนถึงเนื้อถึงตัวแบบที่ทำให้เขาลำบากใจสักหน่อย ทั้งยังอารมณ์ดีและเป็นกันเองเอามากๆ จนเขาไม่น่าจะรู้สึกเกร็งด้วยซ้ำ




ถึงจะขี้เล่นและเดาความคิดยากไปหน่อยก็เถอะ แต่ก็ไม่น่ามีอะไรให้เขาต้องคิดมากขนาดนี้เลยนี่นา...







ไม่นานโทรศัพท์ในมือก็สั่นอีกครั้งพร้อมกับข้อความใหม่ที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ




- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
เอาติดมาแล้วค่า  ไว้ถึงร้านแล้วจะเอาไปให้นะ
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -





อริญชย์ถอนใจโล่งอก รอยยิ้มบางผุดขึ้นบนมุมปาก ก่อนที่เขาจะกลับไปให้ความสนใจกับงานตรงหน้าต่อด้วยความรู้สึกสบายใจขึ้นกว่าเดิม








...กระทั่งนำป้ายจองโต๊ะของใครบางคนไปวางไว้จนเสร็จนั่นล่ะนะ



 
   เฮ้ยย เดี๋ยวก่อนซิ ถ้าขืนปล่อยให้แม่คุณถือถุงนั่นมายื่นให้เรา...ทุกคนในร้านก็ได้เห็นของข้างในหมดพอดีสิ!




ความคิดที่ทำใบหน้าเกลี้ยงเกลาซีดเผือด เหงื่อกาฬแตกพลั่กๆ แค่คิดถึงสีหน้าทุกคนตอนรู้ว่าเขาสะสมตุ๊กตาแล้วใจก็สะท้านวูบ ...ชวนสยองน้อยอยู่ซะเมื่อไหร่กันล่ะ!




   ไม่ได้การ เห็นทีต้องรีบไปดักไว้ก่อน ไม่งั้นโดนแซวยับแน่!




ชั่ววินาทีที่เห็นรถมินิคูเปอร์สีแดงแล่นเข้ามาจอดในลานจอดรถ อริญชย์ก็รีบวางมือจากงานที่ทำอยู่ สาวเท้าพรวดๆ ออกไปนอกร้าน
ทันที






#########################






ไอยวริญท์เพิ่งไขกุญแจดับเครื่องยนต์ได้ไม่ทันไรก็ต้องชะงักตัวนิดๆ เมื่อหันมาเห็นผู้ชายตัวโตออกมายืนตากแดดยามสายรออยู่ข้างๆ รถ




“อ้าว? ออกมาทำอะไรหน้าร้านละคะ?” หล่อนเปิดประตูออกมาทักทายอริญชย์ที่กำลังยืนอ้ำๆ อึ้งๆ อยู่ด้วยสีหน้างงๆ




ทั้งที่ในใจเตรียมคิดบทมาแล้ว แต่พอเจอหน้าเธอเข้าจริงๆ เขาก็ดันหาเสียงตัวเองไม่เจอซะอย่างนั้น ยิ่งพอถูกคนตรงข้ามจ้องหนักเข้า ชายหนุ่มก็รีบหลบตา ยกมือขึ้นเกาท้ายทอยเก้อๆ




“...คือ... ผมกะจะเอามาของไปเก็บที่รถเลยน่ะครับ”




เขาได้ยินอีกฝ่ายร้อง ‘อ้อ’ มาเบาๆ ก่อนจะพยักหน้าหงึกหงักแล้วคลายรอยยิ้มอารมณ์ดีมาให้




“แหม่ ถ้ามันสำคัญขนาดนี้ก็ไม่น่าจะลืมกันตั้งแต่แรกนะคะ” สบโอกาสหญิงสาวก็เอ่ยแซวไปเรื่อยเปื่อยตามนิสัย มือเล็กเอื้อมไปคว้าถุงตุ๊กตามาคืนให้จากอีกฟากหนึ่งของรถ




“ว่าแต่ทำไมรีบจัง? ความจริงรอฉันถือเอาไปให้ข้างในก็ได้นะ” Laughing




ชายหนุ่มร้องปฏิเสธเลิ่กลั่ก




“อย่าเลยดีกว่าครับ!! ..คือ...ผมเกรงใจน่ะ คุณอุตส่าห์ลำบากเอามาคืนให้ทั้งที...”




อีกฝ่ายสำลักลมขำพรืด




“โธ่... โอห์มนี่ก็คิดมากไปได้”
เสียงใสๆ ว่าปนหัวเราะ ไม่วายหยอดคำขอทิ้งท้าย “ถ้าเกรงใจจริงๆ ก็เลี้ยงขนมขอบคุณฉันซีคะ”




สบจังหวะไอยวริญท์ไม่เคยพลาดเรื่องหาข้ออ้างกินฟรีอยู่แล้ว อริญชย์ไม่ได้ต่อคำว่าอะไร ร่างสูงรีบยื่นมือออกมารับของ กล่าวขอบคุณเบาๆ แล้วก็เร่งฝีเท้าเดินจากไปทันที




แม่สาวผมซาลาเปาเผลอเลิกคิ้วน้อยๆ ระหว่างมองคนตัวโตพยายามทำตัวลีบไปเปิดประตูรถโตโยต้าสีขาวของตัวเอง แล้วค่อยๆ ส่งถุงคุณหมีไปเก็บด้วยท่าทีระแวดระวัง ชายหนุ่มชะโงกศีรษะมองไปทางโน้นทีทางนี้ทีตลอดเวลาราวกับต้องการจะยืนยันว่าไม่มีใครทันเห็นว่าเขาเอาของมาเก็บไว้ตรงนี้แน่ๆ




คิ้วเข้มๆ ของคนมองขมวดเข้าหากันอย่างพอจะเดาเหตุผลของอีกฝ่ายขึ้นมาได้ลางๆ




“....อย่าบอกนะคะว่าที่รีบออกมานี่เพราะกลัวคนอื่นเห็นว่าถือถุงตุ๊กตากลับบ้าน?” Laughing




คำทักเรียบๆ ที่ทำอริญชย์ชะงักฝีเท้า ตัวแข็งทื่อ รู้สึกหวาดวิตกขึ้นมาครามครัน




   ซวยแล้ว... โดนล้ออีกแหงเลยเรา




“..ก็...คุณอัยย์เองก็คงคิดว่ามันดูไม่ค่อยดี...เท่าไหร่ใช่มั้ยล่ะครับ...” เขาเผลอพึมพำตอบเสียงแผ่ว รู้สึกเสียฟอร์มขึ้นมาอย่างไรบอกไม่ถูก ถ้าเป็นไปได้เขาล่ะไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้เรื่องนี้มากที่สุดเลยแท้ๆ




ไอ้กลัวโดนแซวก็ส่วนนึ่ง แต่ก็มีเหตุผลอีกข้อที่เขาเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าทำไมถึงต้องกังวลนัก




     ….เขาก็แค่...ไม่อยากจะดูไม่ดีในสายตาเจ้าหล่อนเลยจริงๆ








แต่ก็ผิดคาดที่ไอยวริญท์แค่เลิกคิ้ว ไหวไหล่หวือมาให้




“ไม่นี่คะ ผู้ชายซื้อตุ๊กตาก็ไม่เห็นแปลกเลย” เธอตอบด้วยน้ำเสียงไม่ยี่หระคล้ายกำลังพูดเรื่องดินฟ้าอากาศ “พี่ชายฉันก็ชอบซินนาม่อนโรลค่ะ แหววกว่าเจ้าหมีง่วงนั่นตั้งเยอะ แถมรายนั้นน่ะบ้าขั้นหนัก แทบจะหิ้วมันไปไหนมาไหนด้วยอยู่แล้วมั้ง”




“เอ๊ะ? ...งั้นหรือครับ...” อริญชย์ลากเสียงมาให้ทึ่งๆ หลังจากชะลอฝีเท้าไปผลักประตูรอให้อีกฝ่ายเดินนำเข้าไปในร้าน




ตลกชะมัด แค่คำว่าไม่เป็นไรธรรมดา ทำไมถึงทำให้เขาสบายใจได้มากขนาดนี้กันนะ...




“น่าจะได้เห็นรถพี่ชายฉันนะคะ หยั่งกะบ้านซินนาม่อนเคลื่อนที่แน่ะ มีทั้งหมอน ทั้งผ้าห่ม ไหนจะตุ๊กตา กล่องทิชชู่ แล้วก็ถ้วยกาแฟอีก.....” คนพูดหยุดประโยคไปนิด ก่อนจะหรี่ตามามองขันๆ




“...อ้อ แต่พี่ฉันไม่ซื้อพวกชุดแต่งตัวหวานแหววพวกนั้นหรอกนะคะ” ว่าจบเธอก็หัวเราะหึๆ “ถ้าหลบเพราะกลัวคนจะรู้ว่าชอบใช้ของแบบนั้น ฉันก็พอเข้าใจอยู่หรอกนะ” Cry




อริญชย์สะดุ้ง รีบหันไปปฏิเสธแทบไม่ทัน




“ม-ไม่ใช่นะครับ!! ของพวกนั้นไม่ใช่ของผมซักหน่อย! ผมจะซื้อไปฝากน้องสาวผมต่างหากล่ะ!”




“อ่อ...สาวที่มาตามไปนอนด้วยเมื่อคืนน่ะหรือคะ? มิน่า เสียงถึงยังฟังเด็กๆ อยู่เลย”




ครั้นเห็นว่าอีกฝ่ายยอมเลิกราง่ายๆ พ่อคุณก็แทบถอนใจโล่งอก




“ใช่ครับ เมื่อคืนผมล่ะโดนงอนใหญ่เลย กว่าจะกล่อมให้หลับได้ก็ตั้งนาน”




ประโยคที่ไอยวริญท์นิ่งไปนิด ขมวดคิ้วเข้า




“หือ? นี่คุณห่างน้องคุณกี่ปีคะเนี่ย ทำไมถึงยังต้องกล่อมนอนอยู่อีก?”




“น้องสาวผมเพิ่งแปดขวบเองน่ะครับ ยังไม่ค่อยโตเท่าไหร่เลย”




หญิงสาวถึงกับตาโต




“โห...ลูกหลงหรือคะนี่? ห่างกันซะขนาดนั้น” หล่อนลากเสียง ก่อนจะต่อประโยคยิ้มๆ “มีพี่ชายแสนดีแบบนี้ เธอคงหวงน่าดูนะคะ”




คำชมที่คนฟังรีบหลบตา ยกมือขึ้นเกาท้ายทอยเขินๆ




“อ่า....ก็คงงั้นมั้งครับ...”




“งั้นคุณพี่ก็รีบจัดการส่งของให้ถึงมือคุณน้องเร็วๆ แล้วกันนะคะ เดี๋ยวฉันไปนั่งที่ก่อนละ ขอบคุณที่ช่วยจองโต๊ะให้ค่ะ” สิ้นคำเธอก็โบกมือลา ร่างเล็กกระชับกระเป๋าสะพายเดินตรงเข้าไปยังที่นั่งประจำตรงมุมร้าน เอ่ยทักทายพลางชวนพนักงานคนอื่นๆ คุยจุกจิกไปเรื่อยตามประสาคนอัธยาศัยดี




ภาพที่อริญชย์เผลอเลื่อนสายตามองตามไปจนสุดทางโดยไม่รู้ตัว




ประหลาดแฮะ ก่อนหน้านี้ยังคิดอยู่เลยว่ามีเธอมาป้วนเปี้ยนใกล้ๆ ทีไรแล้วรู้สึกปั่นป่วนเหมือนจะมีเคราะห์อยู่เรื่อย ...แต่ตอนนี้ชักอยากรู้จักใกล้ชิดขึ้นมาซะแล้ว




...กับแม่สาวคนนี้






#########################






















                               :: Free Talk ::







ปาดสั้นๆ มาต่อยอดรวดเร็ว



เอาลูกคนอื่นเขามาเลี้ยงและเขี่ยลูกสาวตัวเองไปเล่นบทรอง แถมยังข้ามดีเทลจองที่นั่งมาเลยอีกต่างหาก... (มันเป็นเอ็นทรีกับคุณต่อซึ่งจนป่านนี้แม่เขาก็มิว่างผลิตซักที ดราฟที่รอเขียนขนานเลยไม่สามารถเอาลงได้)
@korncubic เราขอทวงเธอเบาเบาว์อีกรอบ เราจะเล่นโค๊กบอมบ์อะ Undecided



สาระโดยย่อคืออัยย์ไม่อยากโดนชาวบ้านแย่งที่นั่ง ก็เลยจะขอให้คนในร้านช่วยเอาป้าย Reserved ไปจองโต๊ะให้ก่อนที่เธอจะถึงร้าน ...ซึ่งโดยมากคนซวยจะเป็นโอห์ม เหตุเพราะคุณชายใช้งานง่ายสุด Foot in mouth หาใช่เพราะมีจิตพิศวาสใดๆ ไม่...




และความจริง TL มันควรจะเป็น 007 แต่ขี้เกียจเปลี่ยนก็เลยเอาตามนี้ซะก็ได้ เพราะในฟิคต้นฉบับฯ ก็ไม่ได้เขียนหยอดให้โอห์มรู้สึกมุมิครุคริอะไรด้วยอยู่ละ แปดหน้านั่นสร้างมาเพื่อฉ่อยล้วนๆ อันนี้ก็พอกล้อมแกล้มไปได้หน่อย โมเอ้พอยนต์คุณชายเขาเยอะอะนะก็เลยออกมามุ้งๆ มิ้งๆ และไม่เสื่อมเท่าไหร่....



...อันที่จริงมันอาจเป็นที่ตัวละครก็ได้นะ... คือดิฉันคงขาดตัวละครสาวน้อยตาหวานดอกไม้บานฟรุ้งฟริ้งมานานเองแหละ เลยก๊าวไม่รอด ชิงเถิดเทิงซะทุกทีเนี่ย....
  เฮ้ยเดี๋ยว พ่อคุณเขาเป็นผู้ชายและไม่ใช่นางเอกนะ ก๊ากกกก 



สุดท้าย. ขอกราบแม่โอห์มรัวๆ @adeya เพิ่งรู้ว่าเค้าเขียนชื่อคุณชายผิดมาตลอดเลยค่ะ สลับการันต์กันอะ คือสารภาพก่อนว่าอ่านชื่อผู้ชายคนนี้ไม่ออก โง่ภาษาไทยแนวอิทธิปาฏิหาริย์ อ่านว่า ‘อะ-ริด’ (แบบการันต์ไม่ออกเสียง ‘ชะยะ’) มาตั้งนาน จนกระทั่งมาเช็คเมื่อวานเลยรู้ว่า กรี๊ดดดดด นางชื่อ ‘อะ-ริน’ ค่ะ ขุ่นนนนนน



คู่แท้ปาฏิหาริย์ไปนะ คือชื่อจริงสองคนนี้คล้ายกันได้อีก ตัวหนังสือเหมือนๆ กัน เสียงอ่านก็คล้ายๆ กัน เหมือนชื่อแม่กับลูกชาย แถมยังเกิดวันเดียวกับพี่ชายลูกเค้าอีก คือจริงๆ เรานัดกันมาใช่เปล่าคะ ก๊าก  




ความเหมือนโดยไม่ได้นัดนี่มันบ่งบอกรสนิยมชัดๆ ดูท่าจะเจอพี่น้องพลัดพรากเหมือนแม่ลุงแล้วมั้งเนี่ย ๕๕๕๕๕๕ #แม่โอห์มลากคอมาตบแป๊ปฉันไม่ร่วมนับวงศาคณาญาติกับเท้ออออ สงสัยจะเปลี่ยนใจไปหาคนอื่นไม่ได้แล้วมั้ง เทสต์เหมือนแม่ผู้ชายขนาดนี้มันเดจาวู สัญญาณรักจากฟากฟ้าชัดๆ ๕๕๕๕๕๕





ปล. ตลกรอบสองตรงที่สองแม่เขียนชื่อลูกของอีกคนผิดตรงการันต์ทั้งคู่เลย ก๊ากกก ยูอาร์เดอะเลิฟออฟมายไลฟ์~


ปลล. เดี๋ยวรอบหน้าเอาฟิคพี่วินมาต่อ รอนิดนะก๊ะ Smile



Tags: hb 6 Comments

Comment

Comment:

Tweet

เหยยยย พี่บีก็ก๊าวได้ยยยยย์ ฟิคนี้น่ารักมุ้งมิ้งมากค่ะ ดูเหมือนจะไม่มีอะไร แต่ก็มีอะไร บรรยากาศงุ้งงิ้งนี่ลอยอบอวลบวกกับความว้าวุ่นใจของคุณชายนี่มันชวนคันหัวใจนักแลค่ะ 555 confused smile confused smile confused smile

โห่ยยย ไม่เสื่อมก็ได้หรอก เนอะ เพราะงั้นเราต้องลบคำกล่าวของทุกคนส่งฟิคก๊าว ๆ มาถวายบ่อย ๆ เลยค่ะพี่บี ! จะรออ่านอย่างใจจดใจจ่อ 5555

ฟิคนี้น่ารักทั้งอัยย์และโอห์มเลยค่ะ แต่ว่านะคะ... คุณชายนี่น่าแหย่น่าแกล้งจริง ๆ เลย โฮรววว ไม่แปลกที่จะตกเป็นเหยื่ออัยย์ 555555555555555555555

รอดูการพัฒนาของคู่นี้อยู่นะคะ open-mounthed smile open-mounthed smile open-mounthed smile

#6 By ~ คุณใบเตย ~ on 2014-08-12 20:41

@adeya ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ มันควรได้เวลากระแทกลิมิตไปมุ้งมิ้งบ้างแล้วล่ะ ไม่งั้นอย่ามีอนาคตด้านการเขียนเลย ๕๕๕๕๕๕๕๕ (ต้องกราบขอบคุณพี่งามๆ ด้วยซ้ำที่สร้างโอห์มมาให้เล่น ลูกเค้าอย่างเดียวเห็นทีจะหวานไม่รอดจริงๆ ก๊าก)

คาถาปิ้งแว้บนั่นคือขนตาที่กระพือใส่โอห์มไปเมื่อกาลก่อนปะคะ ๕๕๕๕๕๕ อยากได้บทอ้อนก็จัดเรื่องมาค่ะ เราจะต่อยอดให้ตามสถานการณ์ มีออปชั่นเบสิคกับพรีเมี่ยม(?) เซอร์วิสแตกต่างกันที่ระดับความนัวเนีย(???) open-mounthed smile  ไปเตรียมพร้อมเต๊ะขรึมมาให้แน่นๆ ล่ะคุณชายยย  

ควรพอ อย่าเขียนอะไรให้เข้าใจผิดได้มากไปกว่านี้เลย 

#5 By *Alyssa* on 2014-07-29 01:26

@irindel เห็นด้วยกับเม้นต์ครูเอมจริงๆ เท่าที่อ่านเรื่องราวจากบล็อคนี้ เอนทรีนี้ให้ฟิล หวาน งุงิ กิ๊วก๊าว เสื่อมน้อยสุดแระ ว่าจะแซวคุณแม่อัยย์เขาตั้งแต่อ่านครั้งแรก แต่ไม่เอาดีกว่าแอบรู้สึกเหมือนทำเขาลำบากยังไงไม่รู้สิ(ทำให้เขียนแนวไม่ถนัดเลย) 555+ 

เอ้อ...คุณน้องกล้านี่แหละครับที่ไม่อยากให้เห็นที่สุดในร้าน เกรงว่าถ้าพ่อจอมจุ้นนี้เห็นเข้าหมีคุมะผมได้ร่อนไปทั่วร้านแหง sad smile sad smile sad smile
@alyssa-cubic ขำปอลอ...555+ ไม่คิดว่าจะเขียนชื่อของอีกคนเหมือนกันแถมที่เดียวกันด้วย เอิ่ม...ตอนเลือกชื่อไม่ได้ตกลงกันมาก่อนจริงๆนะฮ้า ยังไงดีล่ะ จะว่าบังเอิญหรือพรหมลิขิต แอร้ยยยย question

อยากเห็นลูกอ้อนหนูอัยย์แบบไม่ใช้คาถาปิ้งแว๊บอ่ะ //เข้าคอร์สศึกษากับคุณแม่ผู้สาวแปป cry

#4 By Adeya on 2014-07-28 12:42

@silverwhite งานก๊าวไม่ใช่งานถนัดเราจริงๆ ค่ะ สเปเชี่ยลไลซ์เถิดเทิง ๕๕๕๕ คุณชายเธอ(โดนของ)ติดกับไปแล้ว ไม่รู้ชีวิตจะวุ่นวายอีกแค่ไหนนะเนี่ย ๕๕๕

@irindel คือเทียบกับงานเขียนทั่วไปมันคงไม่ก๊าว แต่ถ้ากะในบล็อคนี้คือมันมุ้งมิ้งแล้วค่ะ ๕๕๕๕๕ เค้าพยายามอยู่อะ ขนาดโอห์มเป็นไอเท็มชั้นดีแล้วยังมุมิได้แค่นี้เองอะค่า 

บีว่าปลายทางมันก็สวีทไหวอยู่นะ อัยย์ขี้อ้อนออกค่ะ แต่เขียนแล้วจะถ่ายทอดได้น่ารักแบบที่คิดในหัวรึเปล่านี่.... sad smile  ไอ้คนพาเสื่อมนี่น่าจะแม่มันเองมากกว่า

ไม่อยากบอกว่าที่โอห์มกลัวที่สุดก็ปากกล้ารบนี่แหละ แต่ไม่รู้จะเขียนแทรกยังไง เดี๋ยวมันชิงเสื่อม ๕๕๕๕๕ ส่วนเอ็นทรีกับคุณต่อบีเขียนเสร็จนานมากละค่ะ ลงไม่ได้จริงๆ อะ 

#3 By *Alyssa* on 2014-07-27 19:54

เหออออ ไม่ก๊าวเหรอ? เราว่าเอนทรีนี้ก๊าว มุ้งมิ้ง เสื่อมน้อยที่สุดเท่าที่เคยอ่านของบล็อกนี้แล้วนะเนี่ย 555 //โดนผปค.ตรบดับ

ไหนบอกว่าเขียนอะไรมุ้งมิ้งไม่เป็นไงคะ บรรยากาศเอนทรีนี้ออกจะสีชมพูอ่อนๆ หวานละมุนดีออก หรือเพราะว่าให้โอห์มเป็นตัวดำเนินเรื่อง มันเลยออกมาแบบนี้ได้ก็ไม่รู้สินะ //โดนผปค.ตรบซ้ำอีกรอบ

สงสารหนุ่มโรแมนติกอย่างโอห์ม โถๆๆ หลงมาชอบแม่เจ้าประคุณนี่จะสวีทกันไหวมั้ยคะนี่ แลดูชีจะพาเสื่อมซะเรื่อย

ถ้าคุณพี่โอห์มถือถุงตุ๊กตาเข้าร้านจริง คนที่จะแซวยับที่สุดเห็นจะไม่พ้นอีตากล้ารบนี่แหละค่ะ

อยากอ่านตอนอัยย์โดนแย่งที่นั่งจังค่ะ อยากดูว่าอัยย์จะตอบโต้ยังไง 555

#2 By irindel on 2014-07-27 01:06

น่ะะะะะะะะะะะะะ แหม่ หนูอัยย์ยังไม่รู้สึก แต่โอห์มชักจะหวั่นไหวซํมติงแล้วใช่มั้ยคะะะ ฟฟฟฟฟ 55555 ตอนนี้ไม่ก๊าวเท่าไหร่ แต่อ่านเพลินๆ น่ารักดีค่ะ 

#1 By fahmai on 2014-07-26 23:45