[HB 005] แรกพบหน้า -2-

posted on 05 Aug 2014 03:57 by alyssa-cubic in Hummingbird




*เอ็นทรีนี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการ Hummingbird Cafe
 

 
 


 
 
 
 
เวลา: ต้นเดือนมิถุนายน, 2014
 
ตัวละคร: อัยย์, วิน, อี้, ตา
 
 
 
 
 



หมายเหตุ: ควรอ่าน เอ็นทรีพาร์ทแรก มาก่อนนะคะ
 
 

 





 
[HB 005] แรกพบหน้า
 
 
 
 
 
 
 
 
หลังจากทำการเช็คบิลจนเสร็จเรียบร้อย บุคคลทั้งสามก็พากันเดินออกมานอกร้าน เสียงพูดคุยดังจุกจิกของสองพี่น้องลอยมาให้ได้ยินตลอดทาง ทว่าพอมาถึงทางแยกไอยวริญท์ก็หันไปชะโงกหน้าถามผู้หญิงตัวเล็กที่สุดในกลุ่มซึ่งเงียบเสียงมาได้สักพักแล้ว





“แล้วนี่พี่อี้จะกลับบ้านยังไงคะ? จอดรถไว้ชั้นไหน?”





ณชนกเพียงแตะกรอบแว่นนิด ก่อนจะคลายยิ้มแห้งๆ มาให้





“พี่มารถไฟฟ้าน่ะ พอดีตะกี้รีบๆ แล้วดูท่ารถจะติดด้วย ก็เลยกะจะติดรถเอกกลับไปที่ร้านทีหลัง” ว่าจบเธอก็ทำทีทำท่าจะขอตัวเดินแยกไปยังทางเชื่อมรถไฟฟ้าทางด้านหลัง ทว่าเสียงทุ้มๆ ของใครอีกคนกลับเอ่ยรั้งเอาไว้เสียก่อน





“งั้นก็กลับด้วยกันเนี่ยแหละ เดี๋ยวผมไปส่ง”





หญิงสาวตาโต โบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน





“อย่าเลยค่ะ! รบกวนเปล่าๆ!”




“ไม่รบกวนหรอกครับ ยังไงเราก็ต้องขับผ่านทางนั้นอยู่แล้ว …อีกอย่าง” อัศวินเว้นจังหวะนิด ก่อนจะหันไปหรี่ตามองอีกฝ่ายขันๆ “สภาพคุณตอนนี้ขืนกลับรถไฟฟ้าก็ไม่รู้ว่าจะถึงร้านโดยสวัสดิภาพรึเปล่า เกิดสัปหงกจนเลยสถานีขึ้นมาล่ะแย่เลยนะ” Cry





เจ้าหล่อนสะดุ้ง แหวกลับมาให้เสียงแข็ง





“…ฉันไม่สะเพร่าขนาดนั้นหรอกค่ะ!” 




ณชนกพยายามตีสีหน้าขึงขัง ดวงหน้าขาวๆ นั่นเชิดขึ้นน้อยๆ อย่างถือดีประสาสาวมั่นผู้มีดีจะอวด ...เสียแต่ว่าชุดอยู่บ้านและทรงผมสุดกะโปโลคงไม่ทำให้เธอดูน่าเชื่อถือสักเท่าไหร่ เพราะขนาดไอยวริญท์ที่ไม่ชอบให้ใครมายุ่มย่ามกับพี่ชายเธอนักยังยอมผงกศีรษะเออออไปกับเขาด้วยเลย




“เออ ก็ไม่แน่แฮะพี่วิน... ขนาดน้ำซุปยังเทใส่แก้วทำท่าจะดื่มมาแล้ว นี่ถ้าได้กินอิ่มๆ มาแบบนี้อาจจะเข้าใจผิดนึกว่าสถานีเป็นห้องนอนก็ได้”





“ยัยอัยย์!”




ระหว่างที่มวยขนาดย่อมจะได้ฤกษ์เริ่มต้น ชายหนุ่มคนในเดียวกลุ่มก็เอ่ยขัดตราทัพขึ้นเสียก่อน




“ก็เอาเป็นว่าไปด้วยกันนี่แหละ ยังไงนั่งรถเย็นๆ ก็น่าจะดีกว่าไปตากลมร้อนๆ ข้างนอกอยู่แล้ว จริงมั้ย?” อัศวินถือเอาคำตัดสินตัวเองเป็นที่สิ้นสุด ก่อนจะหันไปส่งสัญญาณให้คนเป็นน้องสาวคว้าแขนลากแม่สาวหัวดื้อให้เดินตามกันมาแต่โดยดี






####################################







“อุ๊ย ซินนาม่อนเต็มเลย! น่ารักจัง ของอัยย์เหรอ?” ณชนกอุทานออกมาเบาๆ เมื่อหลังจากที่เธอเปิดประตูรถ BMW สีขาวของนายแพทย์หนุ่ม หญิงสาวก็ถูกต้อนรับด้วยกองทัพซินนาม่อนโรลสีขาวสารพัดรูปแบบตั้งแต่ของกระจุกกระจิกอย่างกล่องทิชชู่ ตลอดจนผ้าห่มและแก้วกาแฟวางเรียงรายกันจนเต็มเบาะหลัง




และสิ่งที่ดึงดูดสายตาเธอที่สุดก็คงไม่พ้นหมอนตุ๊กตาใบใหญ่ที่ดูนุ่มนิ่มน่ากอด ทันทีที่ทิ้งตัวลงนั่ง ณชนกก็รีบคว้ามันมากอดแนบอก หลุดอุทานกรี๊ดกร๊าดเบาๆ ด้วยความมันเขี้ยวอย่างเต็มประดา ชนิดเจ้าหล่อนลืมไปเสียสนิทว่าทีแรกเธอล่ะไม่คิดอยากจะอาศัยเจ้าของรถกลับบ้านเลยจริงๆ




อาการที่ไอยวริญท์อดกลอกตา ชะโงกหน้ามาตอบด้วยสีหน้าแสนจะเพลียไม่ได้




“แหม่… ของน่ารักขนาดนี้ก็ต้องเหมาะกับผู้หญิงน่ารักๆ อยู่แล้วเนอะคะ” สาวผมซาลาเปาลากเสียงตอบ ก่อนจะสำลักลมเหอะออกมาเบาๆ




“แต่ขอโทษเถอะค่ะพี่อี้ มันไม่ใช่ของอัยย์หรอกค่ะ ของคุณพี่หมอคนโน้นโน่น...”
ว่าจบเธอก็พยักเพยิดไปทางคนที่นั่งอยู่ด้านหลังพวงมาลัยคนขับที่ยังแย้มยิ้มละไมมาให้อย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน




คำตอบที่ณชนกเลิกคิ้วขึ้นนิดหนึ่งอย่างแปลกใจ...ไม่คิดว่าก่อนว่าผู้ชายจะนิยมตุ๊กตาหน้าตาบ้องแบ๊วแบบนี้กับเขาด้วย?




“โดยเฉพาะหมอนนั่น สุดรักสุดหวงเชียวนะคะเนี่ย หิ้วกลับมาจากญี่ปุ่น ลิมิเต็ดอิดิทชั่นด้วยใช่มั้ย?”




คนถูกถามแค่หันมาขยับยิ้มให้




“มันหนุนหัวสบายเหอะ หน้าตาก็น่ารักดีด้วย” อัศวินแย้งเสียงเรื่อย ขณะเอี้ยวตัวไปสตาร์ทรถเตรียมถอยหลัง




“แพงจะตายชัก ซื้อมาได้ไงเนี่ย ปาก้าอัยย์น่ารักกว่า แถมยังถูกกว่าตั้งเยอะ ปาก้าน่ะมันดีนะ”




“ฮื่อ ซินนาม่อนน่ารักกว่า”




“ต่อให้มันน่ารักก็ไม่ควรจะซื้อมาให้มันรกบ้านรกรถมากมายขนาดนี้นะคะ รสนิยมสุดแหววของพี่นี่บางทีน้องก็เพลียนะ”




เสียงต่อล้อต่อเถียงอย่างไม่จริงจังนักของสองพี่น้องยังคงลอยมาให้ได้ยินอยู่เนืองๆ หากณชนกไม่ค่อยใส่ใจจะรับฟังสักเท่าใดนัก อาจเป็นเพราะในที่สุดร่างกายอันแสนเหนื่อยล้าของเธอก็ได้รับการพักผ่อน หลังที่เอนพิงเบาะหนังนิ่มๆ ช่างแสนสบาย แถมยังมีตุ๊กตานุ่มๆ อุ่นๆ วางอยู่แนบอก เสียงเพลงสากลฟังรื่นหูคลอให้จิตใจรู้สึกปลอดโปร่งตามไปด้วย ร่างเล็กจึงปล่อยตัวเองให้ผ่อนคลายไปกับบรรยากาศโดยรอบเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน





เสียงพูดคุยเพลินๆ จากคนสองคนยังคงลอยมาเข้าหูอยู่เรื่อยๆ บ่งบอกเป็นนัยว่าตนเองคงไม่เป็นที่สนใจของใครนัก ณชนกจึงจัดการวางหมอนตุ๊กตาเข้ากับบานกระจก จัดร่างตัวเองให้อยู่ในท่านั่งที่สบายที่สุด ก่อนจะเอนหัวซบลงกับหมอนนั้นเบาๆ




สัมผัสนุ่มนิ่มของเจ้าตุ๊กตาสีขาวสร้างความเธอรู้สึกดีให้กับเธออย่างบอกไม่ถูก อุณหภูมิกำลังสบายจากเครื่องปรับอากาศที่ไม่หนาวหรือร้อนเกินไปส่งผลให้สติสัมปัญชัญญะของหญิงสาวเริ่มจะหลุดลอยหายไปทีละนิด




    ขอหลับตาซักแป๊ปคงไม่เป็นไรมั้ง...




นั่นคือความคิดสุดท้ายของณชนก ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบหายไป












..




.



 
“—อี้คะ…พี่อี้... พี่อี้คะ!”





เสียงใครบางคนตะโกนเรียกชื่อข้างหูส่งให้หญิงสาวขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างหงุดหงิด ณชนกรู้สึกได้ว่าร่างกายของเธอสั่นน้อยๆ เหมือนกับถูกคนเขย่าตัวแรงๆ ส่งให้เจ้าของร่างเล็กเบือนหน้าไปปรือตาใส่บุคคลปริศนานั้นด้วยสีหน้าไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าใดนัก




“หือ?? อะไร? มีอะไรเหรอ?” น้ำเสียงที่ใช้งวดนิดๆ กึ่งรำคาญที่มีใครมาปลุกเธอให้ตื่นจากนิทราอันแสนสบาย





แล้วภาพแรกที่วูบเข้าคลองจักษุก็คือหน้ามันๆ ภายใต้กรอบแว่นสีเข้มของแม่สาวผมซาลาเปาที่จ้องกลับมาด้วยสีหน้าแสนจะเหนื่อยหน่ายไม่แพ้กัน





“…ถึงร้านนานแล้วค่ะพี่”





ไอยวริญท์เน้นคำพูดสั้นด้วยน้ำเสียงเพลียใจเกินจะบรรยาย ร่างสูงๆ ของติวเตอร์สาวยกมือเท้าเอว ก่อนจะขยับตัวหลบออกไปทางข้างประตู ให้อีกฝ่ายเห็นหน้าร้านกาแฟฮัมมิ่งเบิร์ดเป็นฉากหลังแทนการยืนยันคำพูดของตัวเอง




….ส่วนพ่อคนขับรถน่ะหรือ? …….หลบไปยืนขำยกใหญ่อยู่ข้างหลังเธอโน่น




ในขณะที่คนเพิ่งตื่นได้แต่นั่งกะพริบตาเบลอๆ กับตัวเองอยู่พักหนึ่ง ทันทีที่สติกลับมาทำงาน แม่เจ้าประคุณก็ถึงกับตาเบิกโพลง!




“ตายแล้ว! ถึงละเหรอ!! นี่พี่หลับไปเหรอ ขอโทษๆ!!”




ณชนกผุดตัวลุกพรวดพราด เอื้อมมือไปคว้ากระเป๋าสะพายเดินโซซัดโซเซออกมาจากรถอย่างเร็ว ยิ่งพอออกเดินมาเจอคนตัวสูงกว่ายืนกอดอกยิ้มๆ รออยู่แล้ว หล่อนก็ยิ่งตีหน้าไม่ถูก ถึงได้หลบตาไปเสียเฉยๆ




วินาทีนั้นเธออยากจะใช้เวทมนตร์รอบสอง เสกให้ตัวเองหายไปจากตรงนี้เสียเดี๋ยวนี้จริงๆ!




    โอ๊ย ให้มันได้อย่างนี้สิ นอกจากจะไปทำเสร่อในร้านอาหารแล้วยังไม่วายน็อคหมดสภาพในรถเขาอีก!!




    หมดกันภาพลักษณ์สวยเริ่ดเชิดเก่งของฉัน!! อีแบบนี้จะเอาหน้าที่ไหนไปหยิ่งใส่เขาต่อกันล่ะเนี่ยย!!




“หลับสบายดีมั้ยครับ?” ผมบอกแล้วว่าหมอนนั่นมันหนุนกำลังพอดีเลยนะ”




ใบหน้ายิ้มๆ กับน้ำเสียงกึ่งๆ จะยียวนของบุรุษตรงหน้าทำณชนกรีบกัดฟันตอบอย่างเร็ว




“ค่ะ…” เธอเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายนิ่งๆ ใบหน้ากลมยังคงฉาบไปด้วยรอยยิ้มนางงามมิตรภาพอย่างแน่นหนา ทั้งที่ดวงตาไม่ยิ้มด้วยเลยซักนิด




“วันนี้ฉันรบกวนคุณเยอะเลย ขอบคุณมากนะคะ ลาล่ะค่ะ”
ว่าจบเธอก็ค้อมศีรษะมาให้ตามมารยาทสังคมที่ดี แม้ในใจอยากนึกจะสะบัดหน้าเดินเชิดหนีขึ้นรถไปร้องกรี๊ดๆ เสียเหลือเกินก็เถอะ




“ไม่เป็นไรครับ คุณเองก็ขับรถกลับบ้านดีๆ แล้วกัน …อย่าเผลอหลับในล่ะ” Cry




เขาไม่วายหันมาหัวเราะหึๆ ให้เธอตวัดสายตาไปค้อนใส่วงเบ้อเร่อ




“ฉันไม่สะเพร่าขนาดนั้นหรอกค่ะ!” หญิงสาวเผลอแหวใส่เขาอีกรอบอย่างลืมตัว ทำเอาร่างสูงตรงข้ามต้องรีบยกสองมือให้ แล้วพยักหน้าเบาๆ เป็นเชิงยอมแพ้




“โอเคครับ โอเค…แต่ความจริงผมว่าคุณพักซะที่นี่ดีกว่านะ ไหนๆ ก็มีห้องนอนไม่ใช่เหรอ?”




ณชนกที่เพิ่งตั้งสติได้นิ่งไปนิด ก่อนจะยกมือกระชับกรอบแว่นให้เข้าที่ กล่าวตอบด้วยน้ำเสียงที่กลับมาสุภาพราบเรียบเหมือนเคย




“ฉันขับรถกลับไหวค่ะ”




“…ก็ตามใจแล้วกันครับ”




คำพูดที่เธอพยักหน้ายืนยันมาให้ ก่อนจะกระชับกระเป๋าสะพาย สาวเท้าเดินเตรียมจะจากไป…ถ้าไม่ติดว่าถูกใครบางคนเอ่ยรั้งเอาไว้ซะก่อน




“เดี๋ยวสิ คุณ....”




“มีอะไรหรือคะ?”




หญิงสาวหมุนตัวกลับมาถาม แม้น้ำเสียงจะสุภาพ แต่สีหน้าแสดงชัดเจนว่าออกจะรำคาญนิดๆ ณชนกยังอดรู้สึกเคืองหน่อยๆ ไม่ได้เมื่อผู้ชายตรงหน้าดูจะไม่ไว้ใจเธอเอาเสียเลย ในใจเธอล่ะนึกอยากจะย้อนใส่ให้เสียจริงๆ ว่าตัวเธอเองก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว มีสติและรอบคอบพอจะรับผิดชอบดูแลตัวเองได้หรอกน่า




คู่สนทนาแค่ระบายรอยยิ้มขบขันมาให้ ก่อนจะทอดสายตาลงมามองของบางอย่างที่ติดอยู่ในมือ




 
“…..หมอนซินนาม่อนผมน่ะครับ... ขอคืนด้วย....”






####################################







ไอยวริญท์มองร่างเล็กๆ ของณชนกเดินสะบัดหายเข้าไปในร้าน แล้วก็อดถอนใจออกมาเบาๆ ด้วยความเป็นห่วงไม่ได้




“จะไหวมั้ยเนี่ย...อัยย์ว่าอัยย์ไลน์ให้พี่ตาช่วยรั้งให้นอนพักที่ร้านดีกว่า”




ร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างๆ ผงกศีรษะรับทันที




“ควร พี่ว่าสภาพนี้เขากลับบ้านไม่รอดหรอก เดี๋ยวรถชนขึ้นมาจะไม่คุ้มเอา”




ความเห็นที่เธอพยักหน้าเห็นด้วยโดยไม่ลังเล มือเล็กคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความส่งไปให้เชฟสาวรุ่นพี่ ซึ่งก็รีบตอบกลับมาแทบจะทันที




“โอเค เรียบร้อยละค่ะ พี่ตาบอกว่าจะรั้งพี่อี้ไว้ให้ นางดูเหนื่อยๆ ไม่น่าจะมีแรงเถียงแล้วล่ะ” เธอว่าพลางเก็บโทรศัพท์เคลื่อนที่ใส่ในกระเป๋ากางเกง ก่อนจะหันหน้ากลับมาเลิกคิ้วถามด้วยสีหน้าติดจะยียวนนิดๆ




“แล้วเป็นไงบ้างคะ ประทับใจลูกสาวป้าดวงใจมั้ยล่ะ? อัยย์บอกแล้วว่าไม่ใช่สเป๊กพี่วินชัวร์ๆ”





อัศวินเลื่อนสายตามาสบเธอวูบหนึ่ง คิ้วเข้มเลิกสูงขึ้นนิดๆ เอ่ยต่อประโยคกลับมาเบาๆ




“ก็ต่างจากที่คิดไว้นิดหน่อยนะ... ”




เขาหยุดไปสักพัก ก่อนระบายรอยยิ้มขบขัน




“…ติงต๊องดี”




คำจำกัดความที่คนเป็นน้องสาวระเบิดหัวเราะก๊าก




“ปกติพี่เขาก็ไม่ได้เอ๋อขนาดนี้หรอกนะคะ ออกจะเป๊ะเว่อร์ด้วยซ้ำ...อืม...อัยย์ว่าฉายา ‘สาวถึก-เขี้ยว-เฮี้ยบ’ นี่ล่ะใช่สุดละ”   พูดจบเธอก็หลุดขำออกมายกใหญ่ “เอ้อ แต่เหมือนวันนี้จะไม่ค่อยถึกเท่าไหร่แล้วนะ ฮ่ะๆๆ”




“พี่ว่าเขาโหมงานหนักและดื่มกาแฟมากไปน่ะ คราวหลังอัยย์ก็เตือนเขาหน่อยแล้วกัน ทำแบบนี้บ่อยๆ สมองจะรับไม่ไหวเอา เสียสุขภาพเปล่าๆ”




“ค่าาา คุณหมออ” คนเป็นน้องสาวลากเสียงตอบล้อเลียน “ถ้างั้นเราก็กลับกันดีกว่าเนอะคะ”




“อื้อ...”




อัศวินผงกศีรษะรับ ก่อนจะหมุนตัวเดินตามน้องสาวคนเล็กกลับไปที่รถ หากร่างสูงก็ไม่วายชายตากลับไปมองประตูหน้าร้านที่ใครบางคนเพิ่งวิ่งกลับเข้าไปอีกครั้ง




รอยยิ้มบางผุดขึ้นบนริมฝีปากโดยไม่ตั้งใจ




“...กลับกันเถอะ”











 
####################################
 
 
 
 
 
 
 








                          :: Free Talk ::




สด.... เขียนไม่ดีต้องขออภัยด้วย แต่ต่อยอดมาได้แค่นี้แหละ จบแล้ว ๕๕๕๕๕๕



ฟีตแบคพี่วินดีกว่าที่คิดแฮะ ทั้งที่จริงๆ แล้วผู้ชายคนนี้ตอนดีไซน์คาแรคเตอร์ทุกอย่างตกผลึกช้ามากแท้ๆ เลยนะเนี่ย ฮา (ไม่สิ จะว่าไปคาร์ฯ พี่ชายอัยย์ฟีตแบคดีทั้งคู่อะ ตอนนี้พี่วุฒิดูคะแนนนิยมนำโด่งสุด ทำไมเนี่ย ๕๕๕๕๕๕๕๕)



ณชนกของดิฉันทำไมช่างแตกต่างจากของคนอื่นเช่นนี้ยยยย์ แน่ใจนะว่ามันไม่หลุดคาร์แรคเตอร์ ก๊ากกก วานแม่อี้เช็คด่วนๆ @fern-cubic4 แต่ถือซะว่านางมึนนางเมาแล้วกันนะ คนเราพอสติไม่ค่อยสมประกอบก็หลวมตัวทำผิดพลาดกันได้ทั้งนั้นนะฮ๊าฟฟ



ถามว่าคู่นี้ล็อคมั้ย...? ก็ยังไม่ได้ล็อคขนาดนั้นนะ แม้เวลาหาคู่ใกล้จะหมดแล้วก็ตาม... ใครจะจีบทั้งคู่ก็เชิญจีบได้ พร้อมจะเคมีสาธารณะ ทว่าถ้าหากรักมุ่งพุ่งแต่วายขึ้นมานี่คือ...รบกวนจีบเอง อวยเองจริงๆ อิฉันไม่ถนัดสุดๆ เลยข่ะ



ไอยวริญท์เป็นตัวประกอบมาสองฟิคแล้วนะ ๕๕๕๕ เอาไว้คราวหน้าค่อยจัดนางไปเล่นเป็นตัวหลักต่อแล้วกัน









 
สุดท้ายฝากนิด. สมาชิกร่วมโครงการทั้งหลายจ๋า ดิฉันรู้ว่าอาจมีภาระไม่ว่างเข้าบล็อค ต่อตัวละครไม่ติด แยกร่างลูกไม่ถูก ขี้เกียจผลิตเอ็นทรี มู้ดไม่อำนวยหรืออะไรก็ตาม แต่ถ้าว่างก็แว่บมาแปะเม้นต์กันซักนิดนะ ไม่ได้เรียกร้องให้เอ็นทรีตัวเองหรอกที่จริง คือเป็นห่วงเอ็นทรีคนอื่นมากกว่าอะ... แบบเข้าไปแล้วเจอแต่เม้นต์เค้าแปะโป้งโดดเดี่ยวอ้างว้างอยู่ลำพังแล้วรู้สึกโหวงๆ เค้าเหงา หาคนมาเม้ามอยเป็นเพื่อนเขาหน่อยเซะ ๕๕๕๕๕๕๕



โครงการสั้นแป๊ปเดียวเอง ช่วยกันนิดๆ หน่อยๆ เอ็นทรีมาไม่ได้ก็คอมเม้นต์เถิดเทิงเอาแทนละกัน ๕๕๕




พูดทางการแล้วจบ เราไม่เน้นความไม่ซ้ำซาก นอกนั้นก็ปล่อยไปตามยถากรรม กร๊ากกก




แล้วเจอกันใหม่เอ็นทรีหน้าก๊ะ Smile




Tags: hb 4 Comments

Comment

Comment:

Tweet

@satan-lucus พี่ชอบช็อตซินนาม่อนโรลนั่นเหมือนกัน ดูขายหน้าดี ๕๕๕๕๕๕ สนใจพี่วินจะจีบมั้ยคะจีนขา open-mounthed smile open-mounthed smile open-mounthed smile

#4 By *Alyssa* on 2014-08-12 06:35

เหยยยยยย อี้น่ารักขึ้นจริง ๆ ด้วยค่ะ 55555

ตอนขอซินนามอนโรลคืนนั่นขำก๊ากไม่หยุดเลยค่ะพี่วินเอ๋ยยยยยยยย

แต่ว่า แต่ว่า พี่วินน่ารักมากเลยอะะะะะะะะะะ บทนี้มันบทพี่ชาย ผู้ชายที่สุดแสนจะเพอร์เฟ็คนะคะ กรี๊ดดดดดดดดด น่ารักกกกกกกก confused smile confused smile confused smile confused smile

/วิ่งไปกอดซินนามอนโรลหนึ่งที /อ้าว

พี่น้องไม่ต้องเถียงกันนะน่ารักทั้งคู่แหละค่า ทั้งปาก้า ทั้งซินนามอน 555

ปล.ฟิคพี่บีก็ยังอ่านสนุกเหมือนเดิมค่ะ confused smile confused smile

#3 By ~ คุณใบเตย ~ on 2014-08-08 23:22

พี่วินนี่ช่างแหย่ช่างแกล้งกว่าที่คิดแฮะ ส่วนคุณนก ฟิคนี้หลุดมาดบ่อยนะ 555

จริงๆ สองคนนี้ก็ดูมีอะไรที่คลิกกันบางอย่างนะ ถึงไม่เป็นคนรักก็น่าจะเป็นคนที่ทำให้ใจเต้นได้นิดนึง จังหวะหัวใจแกว่งเพี้ยนไปหน่อย อะไรอย่างนั้น

จะรอดู(เชียร์)ความสัมพันธ์ที่พัฒนานะคะ

#1 By aki on 2014-08-06 18:15