*เอ็นทรีนี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการ Hummingbird Cafe
 

 
 


 
 
 
 
เวลา: ปลายเดือนมิถุนายน 2014
 
ตัวละคร: อัยย์, ต่อ, นนท์, มิว



 
 
 





[HB 009] รู้จักเขา ไม่รู้จักเธอ





 
 
วันนี้เป็นอีกหนึ่งวันที่พาทิศแวะมาทักทายพี่สาวฝาแฝดที่ร้านกาแฟฮัมมิ่งเบิร์ดก่อนเตรียมตัววิ่งรอกออกไปประชุมต่อในช่วงบ่าย



ชายหนุ่มกำลังละเลียดกาแฟเฟรปปูชิโน่สุดโปรดใส่วิปครีมเยอะๆ อยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์ ปากก็ชวนบาริสต้าสาวคุยโน่นนี่ไปเรื่อยเปื่อยตามประสาคนชอบเสวนากับผู้หญิงหน้าตาน่ารักๆ จวบจนกระทั่งมีเสียงดังกรุ๊งกริ๊งของกระดิ่งหน้าร้านลอยมาให้ได้ยิน



พาทิศเหลือบตาไปมองโดยอัตโนมัติ ทีแรกเขาก็กะจะมองแค่ผ่านๆ ทว่าพอได้เห็นบุคคลข้างๆ เข้าเต็มตา ชายหนุ่มก็นิ่งค้าง ถึงกับลืมหายใจไปชั่วขณะ



ผู้มาใหม่เป็นหญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งในชุดเดรสสั้นสีน้ำเงินสุดเปรี๊ยวจี๊ดที่ขับเน้นสัดส่วนโค้งเว้าสมหญิงของเจ้าตัวได้อย่างน่ามอง ขาเรียวยาวในรองเท้าส้นแหลมสูงปรี๊ดก้าวมาหยุดอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์ ไม่ไกลจากจุดที่เขายืนอยู่สักเท่าไหร่



แม้เสี้ยวหน้ากว่าครึ่งของเจ้าหล่อนจะถูกบดบังด้วยแว่นกันแดดอันโต พาทิศก็เดาได้โดยสัญชาติญาณว่าผู้หญิงคนข้างๆ คงจะสวยไม่น้อย ร่างสูงถึงละความสนใจจากคู่สนทนาปล่อยให้อีกฝ่ายเดินไปรอออเดอร์ แล้วเอนตัวพิงเคาน์เตอร์บาร์ ลอบมองลูกค้าสาวคนข้างๆ เงียบๆ ด้วยรอยยิ้มมุมปาก



ไม่ว่าเมื่อไหร่เขาก็นิยมชื่นชมของสวยๆ งามๆ อยู่แล้ว



โดยเฉพาะอย่างยิ่งนารีโฉมงาม...ศิลปะชิ้นเอกที่เขาโปรดปรานที่สุดเลยเชียวแหละ



และเซ้นส์ของเขาก็ไม่ทำให้ผิดหวัง เมื่อในที่สุดผู้หญิงคนข้างๆ ก็ค่อยๆ ลดแว่นกันแดดกรอบใหญ่ของตัวเองลง เผยให้เห็นดวงหน้ารูปไข่สวยโดดเด่นที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางมาเป็นอย่างดี หญิงสาวค่อยๆ ปัดเรือนผมหยักศกสีน้ำตาลเข้มของตัวเองไปด้านหลัง ในขณะที่ริมฝีปากแดงเคลือบกลอสฉ่ำวาวยังคงร่ายคำยาวเหยียดใส่โทรศัพท์ข้างหูไม่หยุด



“--รู้แล้ว ไม่สายหรอกน่า ตอนนี้ก็ถึงร้านแล้ว เดี๋ยวสอยเค้กเสร็จก็จะไปหาเลยเนี่ย”



น้ำเสียงเล็กตอบปลายสายแจ้วๆ ดวงตาคู่โตภายใต้แพขนตาหนากวาดมองหาคนรับออเดอร์ไปทั่ว จนสุดท้ายก็ไปสะดุดกับบาริสหน้าสาวหน้าใสที่ยืนรออยู่ด้านหลัง เธอรีบกวักมือให้สัญญาณในทันที



“เค้กวันเกิดที่โทรมาสั่งเอาไว้เมื่อเช้า...”



เพียงแค่เอ่ยคำกล่าวลอยๆ นนทรีก็ดูจะเข้าใจขึ้นมาทันที



“อ๋อค่ะ รอแป๊ปนึงนะคะ” สิ้นคำนนทรีก็เดินไปหยิบกล่องเค้กที่ถูกห่อเตรียมไว้ออกมาจากตู้



ไม่นานกล่องกระดาษสีนวลตาถูกนำมาวางบนเคาน์เตอร์ พร้อมกับใบหน้ายิ้มแย้มของบาริสต้า สาวที่เงยขึ้นสบ รอจังหวะกล่าวทักทาย



เสียแต่ว่าคนเป็นลูกค้ายังเอาแต่รัวคำพูดใส่โทรศัพท์มือถือไม่ยั้ง



“ฉันรู้ย่ะว่าธีมเลดี้อังกฤษ ถึงได้เสียเวลาครีเอทลุคมาตั้งแต่เช้า ตั้งแต่ยัยแป้งกลับมานางก็เว่อร์ซะไม่มี ลำบากฉันต้องไปหาซื้อหมวกทรงผู้ดีมาให้เช้ากะชุดด้วยเนี่ย”



หล่อนหยุดเว้นจังหวะฟังเสียงคู่สนทนาไปนิด ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ



“สำเพ็งสิแก ฉันจะไปซื้อของใช้ครั้งเดียวจากในห้างให้แพงๆ ทำไม ...เดี๋ยวคิดตังค์เลยนะ สายแล้ว” ประโยคหลังหันไปพูดกับนนทรีที่ผงกศีรษะมาให้เป็นเชิงเข้าใจ มือเล็กรีบหมุนไปคีย์ข้อมูลลงในเครื่องแคชเชียร์ข้างตัวอย่างคล่องแคล่ว



ระหว่างรอ หญิงสาวก็วางกระเป๋าคลัทซ์กับกุญแจรถของตัวเองลงบนเคาน์เตอร์ พลางเอนตัวพิงตู้กระจกเม้าธ์มอยใส่โทรศัพท์ต่อไม่มีหยุด



“ก็บอกแล้วไงว่าไปทันๆ แหม่.. ความจริงแกก็น่าจะสั่งขนมจากที่นั่นกินมันซะเลยนะ จะได้ไม่ต้องหอบ ....ย่ะ ลดนิดลดหน่อยก็จะเอานะ หารหลายคนมันก็ถูกลงไม่กี่ตังค์หรอก”



“รวมส่วนลดแล้วทั้งหมดหนึ่งพันบาทค่ะ”



สิ้นเสียงของนนทรี คนฟังก็ใช้ไหล่แนบโทรศัพท์แล้วคว้าคลัชท์คู่มือออกมาหยิบธนบัตรวางลงบนเคาน์เตอร์



และพอได้รับถุงใส่ขนมเค้ก แม่เจ้าประคุณก็หันหลังคว้ากระเป๋าเดินคุยโทรศัพท์จากไปอย่างเร็ว






...จนลืมว่าเผลอทิ้งกุญแจรถไว้บนเคาน์เตอร์





“เดี๋ยว คุณครับ คุณ...”



น้ำเสียงทุ้มเอ่ยเรียกสตรีในรองเท้าส้นสูงแหลมปรี๊ดให้ชะลอฝีเท้าแล้วหันมาสบตา ใบหน้าหวานฉายแววประหลาดใจเล็กน้อยยามเห็นหน้าฝ่ายตรงข้าม ริมฝีปากสีสดเผยอนิด คล้ายตั้งใจจะพูดบางอย่าง แต่ก็ถูกอีกฝ่ายขัดขึ้นเสียก่อน



“คุณลืมกุญแจรถน่ะครับ”



พาทิศว่าพลางชูกุญแจรถขึ้นมาโบกไปมาให้เจ้าหล่อนทำตาโต



“มิว งั้นเดี๋ยวแค่นี้ก่อนนะ” ว่าจบเธอก็คว้ากระเป๋าถือมาค้นของข้างในดังกุกกัก ไม่นานก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาคลายยิ้มตอบแห้งๆ



“อุ๊ย ของฉันจริงๆ ด้วย ขอบคุณมากนะคะ กำลังรีบอยู่เลย”



“ถ้าเป็นของที่คนสวยๆ อย่างคุณลืมไว้ละก็ผมยินดีอาสาเป็นคนช่วยเตือนความจำให้ทุกครั้งล่ะครับ” ประโยคหวานเลี่ยนถูกงัดออกมาใช้อย่างง่ายดายราวกับการสูดออกซิเจนเข้าปอด ใบหน้าคมระบายรอยยิ้มทรงเสน่ห์ไปให้ ขณะค่อยๆ หย่อนกุญแจรถลงบนมือของอีกฝ่ายช้าๆ ให้คนเป็นเจ้าของกะพริบตาปริบๆ



“ไม่เคยเห็นหน้าคุณเลย มาที่นี่บ่อยหรือครับ?”



คำถามต่อมายิ่งทำคนฟังงงหนักเข้าไปใหญ่ คิ้วเรียวได้รูปจึงเลิกขึ้นเล็กน้อย ขณะผินหน้ามาสบเขานิ่ง...นาน...



ทว่าบุรุษร่างสูงยังคงแย้มรอยยิ้มเป็นมิตรกลับไปให้โดยไม่หวาดหวั่น สิ่งหนึ่งที่พาทิศมั่นใจเป็นอย่างมาก ก็คือหน้าตาของตัวเอง เขาจึงไม่นึกสะท้านสะเทือนเท่าใดนักเวลาถูกสายตาผู้หญิงจ้องมองอย่างประเมินกลับมา



ถึงแม้ว่าสตรีตรงหน้าจะเข้าข่ายสาวงามชนิดหาตัวจับยากก็ตามเถอะ



เวลาผ่านไปชั่วอึดใจกว่าดวงหน้าขาวเนียนจะผุดรอยยิ้มหวานเลี่ยนบนมุมปาก ดวงตาเล็กหยีส่องประกายระยับแสดงความสนใจออกมาอย่างชัดเจน



อาการที่ทำให้พาทิศกระหยิ่มยิ้มย่องด้วยความภูมิใจในตัวเองนิดๆ



สิ่งที่เขาไม่รู้มีเพียงแค่…...มันเป็นพฤติกรรมปกติเวลาเจ้าหล่อนกลั้นขำเสียจนปวดท้อง!



“บ่อยซีคะ บ่อยมากเลยด้วย เรียกว่าเป็นลูกค้าประจำกันเลยดีกว่า”



ชายหนุ่มฟังคำตอบแล้วถึงกับอึ้งไปพักใหญ่



“งั้นเห็นทีผมคงต้องมาให้บ่อยกว่านี้ซะแล้ว ...แปลกจัง ผมเองก็เป็นลูกค้าประจำเหมือนกันแท้ๆ ไม่ยักกะเคยเจอคุณสักที”



ผู้หญิงตรงหน้ากลับยิ่งเหยียดรอยยิ้มกว้างขึ้นไปอีก



“งั้นหรือคะ? บางทีคุณอาจจะแค่จำฉันไม่ได้ก็ได้นะ?”



ประโยคเย้าที่เขาหัวเราะขัน



“ไม่มีทางครับ คนสวยๆ อย่างคุณถ้าผมเคยเจอยังไงก็ต้องจำได้อยู่แล้ว” ชายหนุ่มไม่วายว่าหยอด เจ้าหล่อนทิ้งท้าย ก่อนจะผายมือออกไปทางประตูร้าน “เห็นว่าสายแล้วนี่ครับ? นี่คุณต้องรีบกลับเลยรึเปล่า”



“ค่ะ ฉันก็แค่แวะมาซื้อเค้กเฉยๆ”



อีกฝ่ายตอบกลับมาอย่างสุภาพ



“งั้นผมเดินไปส่งแล้วกัน ผมเองก็กำลังจะกลับพอดี”



สิ้นคำเขาก็เดินตรงไปเปิดประตูกระจกพลางผายมือเป็นเชิงบอกให้อีกฝ่ายเดินนำออกไปก่อน



“เชิญครับ”



“แหม ขอบคุณมากนะคะ”



เธอหันมายิ้มให้เขาจนตาหยี ก่อนจะสาวเท้าเดินนำออกไปยังลานจอดรถ เสียงร้องจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของชายหนุ่มลอยมาให้ได้ยินเบาๆ เป็นการเตือนว่าใกล้จะได้เวลาประชุมเต็มที พาทิศจึงจำเป็นต้องหยุดฝีเท้า หันไปบอกลากับคนตัวเล็กกว่าที่เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้ากลุ่มรถยุโรปคันหนึ่ง



“ผมเองก็คงต้องไปแล้วเหมือนกัน ....เอาไว้เจอกันใหม่นะครับ คุณ--?”



เขาลากเสียงเล็กน้อยแทนคำถามให้คู่สนทนาคลายยิ้ม ขยิบตามาให้ “ไว้เจอกันคราวหน้าค่อยบอกก็แล้วกันนะคะ”



ประโยคหลบเลี่ยงเรียกเสียงหัวเราะจากอีกฝ่ายเบาๆ แต่เขาก็ยอมถอยไปแต่โดยดี



“ถ้าอย่างนั้นก็อย่าลืมทักกันนะครับ”



หญิงสาวกลั้นขำ แล้วตัดบทด้วยการโบกมือลา “บ้ายบายค่ะ”



หล่อนยืนมองจนร่างสูงๆ ของคนตรงข้ามเดินหายไปในซุ้มดอกแก้วบริเวณลานจอดรถอีกฟากฝั่ง ก่อนในที่สุดใบหน้านวลจะค่อยๆ เผยรอยยิ้มหวานแย้มกว้างออกมา






...อย่างร้ายกาจ




“ตาบ๊องเอ๊ย คนอะไรความจำแย่สุดๆ แล้วไอ้บทจีบกับท่าทางสุภาพบุรุษจ๋าคนละขั้วกับที่เจอคราวก่อนนั่นมันอะไรกันยะ” ว่าจบก็ยกมือขึ้นเท้าเอว สำลักลมออกด้วยความขบขัน



“คิก... แต่ก็ชักจะสนุกซะแล้วสิ”



เธอเอ่ยทิ้งท้ายเอาไว้แค่นั้น ก่อนจะหันหลังไปกดรีโมทปลดล็อครถมินิคูเปอร์สีแดงแสนรักของตัวเอง ร่างสูงที่ดูเพรียวกว่าปกติรีบทิ้งตัวลงไปนั่งบนเบาะหลังพวงมาลัยด้วยสีหน้าเบิกบานใจสุดขีด



ช่วยไม่ได้นี่นา นานๆ จะมีเรื่องสนุกขนาดนี้ให้เธออารมณ์ดีสักที



....เสียแต่ว่าความสนุกของไอยวริญท์ไม่ได้หมายถึงความสนุกของคนอื่นเสมอไปหรอกนะ...








#################################
 















 
 

                              :: Free Talk ::




ชื่อเอนทรีคุ้นๆ ยืมคนแถวนี้มารีไซเคิ้ล



เอ็นทรีสุดท้ายที่จะได้อัพที่ลอนดอนแล้วค่ะ นับตั้งแต่พรุ่งนี้ดิฉันจะกลับสู่กรุงเทพฯ หลังจากไม่ได้กลับไปเสียนาน จะคิดถึงอังกฤษ เตียงใหญ่ๆ ที่เป็นของเราคนเดียวมั้ยเนี่ย (ฮา)



ปาดไว้อย่างชัดเจนอีกครั้งว่าเอนทรีนี้ยังไม่ได้รับการรับรองจากแม่คุณต่อนะคะ @korncubic ผู้ชายขี้หลีนี่เป็นใคร มีความรู้สึกว่าจะทรงผิดอีกแล้ว ทำอะไรไม่เคยมั่นใจเลย ก็เคยเห็นแม่เค้าทรงแว้บๆ ในทวีตหนสองหนเองอะ ฮือ


 
ความจริงเอนทรีนี้ไม่ควรมีสีตัวอักษรเพื่ออรรถรสนะ ...แต่แบบ......เชื่อว่าตั้งแต่บรรทัดแรกทุกคนคงรู้อยู่แล้วล่ะว่าสาวปริศนานั่นคือใคร เลยคิดว่าไม่ต้องปิดไม่ต้องบังมันหรอก สีส้มไปเลยชัดๆ ก็ได้ (ฮา)



คุณต่อจะโง่ไปอีกสักพัก(ใหญ่) จนป่านนี้ยังหาทางออกให้สองตัวนี้ไม่ได้เลยเนี่ยว่าจะ(เถิดเทิง)ไปยังไงต่อดี บุรุษสองมาตรฐานนี่ต้องโดนแกล้งให้เข็ดจริงๆ ความแตกเมื่อไหร่รับรองว่าเงิบนาน เงิบลืม ๕๕๕๕



ความจริงถ้าคุณชายหน้าด้านได้ซักครึ่งนึงของคุณต่อนี่อาจจะจีบนังลูกบ้านี่ติดไปนานแล้วเนี่ย ...พยายามเข้านะคะคุณชาย คงความเป็นคนดีเข้าไว้ แล้วเรียนรู้ยุทธิวิธีหน้าด้านจากไอ้บ้านี่ต่อไปค่ะ ๕๕๕๕ (แต่ไม่แน่แฮะ ขืนมาแบบหมอนี่จริงๆ อาจจะแห้วตั้งแต่ต้นก็ได้นะ ก๊าก)






ปล. สเปเชี่ยลเซอร์วิสเขายังคิดไม่ออกเลยอะ เธอ ทำไงดียยยยย์ อาจจะขอหายตัวยาวเนื่องด้วยงานหลวงเข้าาาจ้าาา
 
 
ปลล. มิวนี่ Support character อีกตัว เพื่อนซี้นางตั้งแต่สมัยมหาลัย จะได้มีบทบาทมากกว่านี้หรือไม่ ...ติดตามม Undecided
และโปรดช่วยคิดแทนฉันด้วยถ้าจะให้ดี



  
Tags: hb 2 Comments

Comment

Comment:

Tweet

@aki657 คุณต่อก็ออกแนวหล่อเนี้ยบเรียบร้อยมาดคุณชายเหมือนกันเนอะคะ (่ฮา) บีก็ไม่ชอบผู้ชายเลือกปฏิบัติเหมือนกันค่ะ ฮ่ะๆ
อยากแกล้งเหมือนกันนะคะ แต่ยังไม่ค่อยมีพล็อตเล่นกับคุณต่อหลังจากโค้กเลยน่ะสิ ...

#2 By *Alyssa* on 2014-08-27 22:27

ว่าแล้วว่าสักวันต้องเป็นแบบนี้ 555 คุณชายสองมาตรฐาน (แหม่ ร้านนี้คุณชายเยอะจริง)
ส่วนตัว ไม่ชอบผู้ชายสองมาตรฐานแบบนี้อะ
เพราะงั้นแกล้งเยอะๆ นะคะ คุณอัยย์ question

#1 By aki on 2014-08-22 19:23